Благојче Атанасоски: Македонија секојдневно живее во деветтиот круг на пеколот

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Благојче Атанасоски: Македонија секојдневно живее во деветтиот круг на пеколот

02 март 2026

• од Станча Јаќимовски

Македонија живее во состојба што сè повеќе наликува на „деветтиот круг на пеколот“ – метафора што не произлегува од книжевна претераност, туку од секојдневното искуство на обичниот граѓанин. Доволни се два случајни разговора на скопските улици за да се почувствува длабочината на разочараноста и безнадежноста што ја гуши земјата.

Еден средовечен господин, случајно сретнат на булеварот „Теодосиј Гологанов“, споделува дека редовно ги следи телевизиските дебати и дека, по сите години политички турбуленции, повеќе не гледа ниту надеж ниту иднина. Следното утро, во населбата Тафталиџе, пензионирана професорка со 35 години работен стаж прашува: „Ќе нè биде ли?“ Нејзината пензија не ѝ дозволува достоинствен живот, а помошта од сопствените деца станува неопходна за преживување. Истовремено, таа со огорченост ги слуша политичките препукувања во Собранието – навреди, дисквалификации и обвинувања – додека народот едвај врзува крај со крај.

Овие примери не се исклучок, туку правило. Според официјалните статистички податоци, значителен дел од населението живее во сиромаштија, а масовното иселување станува хроничен демографски тренд. Илјадници граѓани секоја година заминуваат во потрага по подобар живот, често користејќи странски пасоши како билет за излез од безизлезот.

Во вакви околности, јавниот дискурс меѓу власта и опозицијата се сведува на меѓусебни обвинувања – кој повеќе украл, кој повеќе ја упропастил државата. Перцепцијата кај граѓаните е дека политичките елити, без оглед на идеолошката боја, се подеднакво одговорни за системската корупција и институционалната ерозија. Од „голтари“ до милионери – таа трансформација не е само популистичка флоскула, туку симбол на длабока недоверба кон политичката класа.

Додека граѓаните се соочуваат со инфлација, ниски примања и неизвесност, во јавноста одекнуваат приказни за луксузни часовници, јахти и егзотични дестинации. Контрастот меѓу сиромаштијата и раскошот создава дополнителна фрустрација и чувство на неправда.

Проблемот не е само економски. Тој е системски и морален. Институционалната слабост, клиентелизмот и партизацијата на државата создадоа амбиент во кој компетентноста е заменета со лојалност, а јавниот интерес со лична корист. Кога граѓаните ја губат вербата дека системот може да се реформира одвнатре, тогаш се раѓа апатија, а апатијата е најголемиот сојузник на статус-квото.

Прашањето што лебди во воздухот е едноставно: дали нешто ќе се смени? Скепсата доминира. Малкумина веруваат дека актуелните политички структури ќе се самореформираат. Во таков амбиент, за многумина единствената рационална опција изгледа како личен егзодус – спакувани куфери и заминување „што подалеку од тука“.

Заклучокот е горчлив: ниту еден човечки живот не треба да се потроши во безнадежност и системска неправда. Доколку државата не создаде услови за достоинствен живот, таа ризикува да остане празна – не само демографски, туку и суштински.

Македонија денес не се соочува само со економска или политичка криза. Таа се соочува со криза на доверба, морал и перспектива. А без нив, секоја држава – колку и да е мала и мила – тоне сè подлабоко во сопствениот деветти круг.