Бранко Тричковски: Венецуела слави крај на еден режим, Македонија сè уште чека

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Бранко Тричковски: Венецуела слави крај на еден режим, Македонија сè уште чека

06 јануари 2026

• од Станча Јаќимовски

Во својот краток, но силно набиен фејсбук статус, новинарот Бранко Тричковски прави остра политичка и морална паралела меѓу Венецуела и Македонија, користејќи ја прославата како симбол на колективно ослободување, но и како прашање што сè уште нема одговор на македонската сцена.

Тричковски тргнува од актуелниот пример на Венецуела, каде што граѓаните го слават крајот на владеењето на Мадуро. За него, тоа славење не е само политички настан, туку чин на ослободување од систем што долго време произведувал страв, сиромаштија и безизлезност. Тој пример веднаш го пренесува на македонскиот контекст, поставувајќи го клучното прашање: кога ќе слави Македонија?

Одговорот, според авторот, е неизвесен. Македонија, во неговата визија, ќе слави тогаш кога ќе дојде до „протерување на чумата викана ВМРО“, формулација што јасно ја изразува неговата критика кон таа политичка структура и нејзиното историско дејствување. Притоа, Тричковски не инсистира на конкретен субјект или лидер што ќе ја изврши таа промена. Напротив, тој потенцира дека е помалку важно кој ќе се појави во улогата на „протерувач“, а многу поважно е самото ослободување да се случи.

Посебна тежина има делот во кој авторот нагласува дека вистинското ослободување би било највредно доколку произлезе од самите Македонци, но и од сите други граѓани на „Нордот“, алузија на мултиетничката и граѓанска димензија на државата. Во таа последна, можеби најамбициозна варијанта, ослободувањето не би било само политички пресврт, туку „ослободување со просветлување“ – скок во нова димензија на свест, одговорност и демократска зрелост.

Сепак, Тричковски не завршува со оптимистичка нота без резерва. Напротив, тој го поставува најтешкото прашање: дали такво нешто е навистина остварливо? Неговиот одговор е формално потврден, но суштински обременет со страв. Страв дека колективната свест за потребата од вистинска промена ќе се роди предоцна – дури тогаш кога цената ќе биде платена преку огромни човечки и општествени жртви, кои ќе го затворат хоризонтот наместо да го отворат.

Со овој статус, Тричковски уште еднаш ја демонстрира својата препознатлива публицистичка острина: мешавина од политичка анализа, морална опомена и длабок песимизам за цената на задоцнетото будење. Статијата што произлегува од тие неколку реда не нуди лесни одговори, туку непријатно, но неопходно прашање – дали Македонија ќе научи да слави навреме, или секогаш ќе учи преку болка.