Минималец од 500 евра остана само ветување: Владата без решение, работниците во очај

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Минималец од 500 евра остана само ветување: Владата без решение, работниците во очај

31 јули 2025

• од Станча Јаќимовски

Додека цените бескомпромисно растат, минималната плата повторно останува заложник на бирократски калкулации и декларативна „грижа“ за работниците. Седницата на Економско-социјалниот совет, одржана по неколкумесечна пауза, донесе уште едно разочарување: нема договор за минималец од 500 евра. Односно, има политичка волја – да се одолговлекува и префрла одговорноста.

Претседателот на ССМ, Слободан Трендафилов, гласно ја изрази фрустрацијата на работниците: дека синдикатот „многу бара“, а работниците треба да бидат „среќни со тоа што го добиваат“. Ваквиот однос кон трудот, од страна на дел од работодавачите и институциите, не е ништо помалку од понижување. Барањето за пристојна минимална плата се претставува како алчност, додека оние што ги донесуваат одлуките остануваат во својот комфор и политички баланс.

Од Организацијата на работодавачи слушнавме добро познат рефрен: „нема пари, нема продуктивност“. Но дали може да има продуктивност без основна економска сигурност? Колку вработени ќе бидат мотивирани и продуктивни кога се приморани да избираат меѓу сметки и храна? Аргументите за одложување на покачувањето се толкувани како рационални, но всушност се параван за инерција и недостиг на храброст.

Премиерот Мицкоски призна дека стандардот е низок, но апелира на трпение. Трпение од кого? Од работниците кои со години слушаат за планови, стратегии и параметри, додека реалноста на теренот е сиромаштија и егзистенцијална несигурност? Истовремено, Владата гордо наведува зголемувања на платите во јавниот сектор – што е добро, но не и доволно кога приватниот сектор, каде е мнозинството од работната сила, останува во запоставеноста.

Министерот за економија и труд, Бесар Дурмиши, подвлече дека Владата „не може да зазема страна“. Но, кога едната страна – работниците – живее на работ на сиромаштија, а другата – работодавачите – одбива било каква корекција, неутралноста станува соучесништво во неправда. Не се работи за „ад-хок“ мерки, туку за системска негрижа која трае со години.

На крајот, на масата се стави и методологија за пресметка на потрошувачката кошничка. Секако, и тоа е важно. Но гладниот не јаде методологија. Работниците не можат да живеат од статистика, туку од пари – реални, достоинствени 500 евра минимална плата.

Овој состанок, наместо напредок, беше уште еден доказ за тоа колку се оддалечени институциите од реалноста на работниот човек. Пораката е јасна: минималецот ќе почека. Повторно. Работниците – пак разочарани. Политичарите – повторно во баланс. А правдата – пак одложена.