Часовникот на Мицкоски ја отвори дебатата, партијата тврди: сè е транспарентно и проверливо

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Часовникот на Мицкоски ја отвори дебатата, партијата тврди: сè е транспарентно и проверливо

27 јануари 2026

• од Станча Јаќимовски

Откритието дека македонскиот премиер Христијан Мицкоски носи рачен часовник од луксузниот бренд „IWC Portofino“, со проценета вредност од околу 6.900 долари, повторно го отвори прашањето за транспарентноста и кредибилитетот на пријавениот имот на највисоките државни функционери. Иако самата сума не е астрономска во светски рамки, контекстот во кој се појавува – земја со сериозни социјални и економски предизвици – ја прави темата политички и етички чувствителна.

Според анкетниот лист доставен до Антикорупциската комисија, премиерот пријавил колекција часовници во вредност од 52.000 евра, стекната во периодот 2015–2016 година. Но, токму тука се појавува првиот сериозен проблем: во документот не се наведува колку часовници поседува, ниту кои брендови се дел од таа колекција. Формално, законската обврска можеби е исполнета, но суштинската транспарентност останува недоречена. Во јавност што со години е чувствителна на корупциски скандали, ваквата нејасност не придонесува за доверба, туку напротив – за сомнеж.

Реакцијата на ВМРО-ДПМНЕ беше брза и дефанзивна. Наместо детално објаснување, јавноста доби позната нарација: Мицкоски работел со „светски реномирани енергетски компании“, остварувал „високи примања“ и целиот имот бил стекнат пред влезот во политиката. Ова тврдење се повторува како аксиом, но без конкретни податоци – без договори, без временска рамка на примањата, без јасна врска меѓу приходите и вредноста на пријавениот луксуз.

Дополнително, партиската стратегија да се префрли фокусот кон политичките опоненти, со обвинувања за „енормно збогатување преку власта“, делува како класичен пример на whataboutism. Наместо одговор на конкретното прашање – дали пријавениот имот е доволно јасен и целосен – јавната дебата се разводнува со меѓупартиски споредби. Таквиот пристап можеби мобилизира партиска база, но не ја задоволува потребата за отчетност.

Фактот дека моделот „IWC Portofino“ е симбол на елеганција, традиција и швајцарска прецизност, сам по себе е ирелевантен за јавниот интерес. Она што е релевантно е пораката што ја испраќа луксузот во политиката: дали тој е доказ за личен успех пред функцијата или уште еден симбол на отуѓеност од реалноста на граѓаните.

На крајот, проблемот не е во часовникот, туку во начинот на кој власта комуницира со јавноста. Транспарентноста не се состои во уверувања дека „сè е чесно“, туку во проверливи, детални и јасно презентирани факти. Сè додека тие изостануваат, секој луксузен додаток ќе биде повеќе политичко прашање отколку личен избор.