29 март 2026
• од Станча Јаќимовски
Изјавите на премиерот Христијан Мицкоски дека земјата е подготвена да чека „десетлетија“ наместо да ги прифати уставните измени повторно ја отвораат дилемата за стратешката насока на Северна Македонија. Наместо прагматичен пристап кон евроинтеграциите, ваквата реторика создава впечаток на политичка тврдоглавост што може да ја оттурне државата од европскиот пат.
Иако премиерот се повикува на заштита на „македонскиот идентитет“, останува нејасно како долгорочното одложување на процесот ќе донесе конкретни придобивки за граѓаните. Напротив, одбивањето на компромиси во чувствителни политички моменти често води кон стагнација, губење на меѓународна доверба и намалување на инвестицискиот потенцијал на државата.
Особено загрижувачки е наративот дека земјата нема да влезе во „политичка авантура“ без цврсти гаранции од Европски совет. Во реалноста, процесот на пристапување во Европската унија отсекогаш подразбирал компромиси, постепени реформи и доверба во институционалниот механизам на ЕУ. Барањето апсолутни гаранции однапред може да се толкува како изговор за избегнување на тешки, но неопходни одлуки.
Дополнително, критиките кон претходната влада и постојаното префрлање на одговорност не придонесуваат за конструктивен политички дијалог. Наместо тоа, се создава атмосфера на политичка конфронтација што ја оддалечува земјата од консензусот потребен за клучни национални прашања.
Изјавите на францускиот дипломат Кристоф Льо Риголер дополнително ја нагласуваат реалноста: отворањето на преговорите е директно поврзано со уставните измени. Игнорирањето на оваа фактологија не ја менува суштината, туку само го одложува неизбежното.
На крајот, прашањето не е дали Северна Македонија ќе направи компромиси, туку кога – и по која цена. Доколку политиката продолжи во насока на одложување и конфронтација, ризикот е земјата да остане заглавена на периферијата на Европа, додека соседите напредуваат.
Ненадминливи Понуди Дневно
4.8 (10276 рецензии)
Заштедете 152.00 ден

