06 април 2026
• од Станча Јаќимовски
Велес вчера не беше сцена на хуманост, туку на болна реалност што одамна тлее под површината – очај, сиромаштија и изгубено достоинство. Наместо мирна хуманитарна акција, делењето на 2.000 табли со јајца се претвори во хаотичен метеж кој наликуваше на сцени од кризни подрачја, а не од град во 21 век.
За само еден час, донацијата буквално беше разграбана. Луѓе туркаа, се расправаа, се оттурнуваа – сè за да дојдат до нешто што некогаш се сметаше за најосновна прехранбена намирница. Интервенцијата на полицијата не беше превентивна, туку неопходна, како последен обид да се спречи ситуацијата да прерасне во вистинска трагедија со повредени.
Ова не беше приказна за великодушност, туку за системски неуспех. Фактот дека стотици граѓани беа подготвени да ризикуваат безбедност за табла јајца вредна 300 денари говори повеќе од било која статистика за економската состојба. Уште потрагично е што дел од луѓето земале по две или три табли, правдајќи се со болни роднини – изговори кои звучат како крик на сиромаштијата, а не како злоупотреба.
Донацијата од дијаспората, иако со добра намера, го осветли најмрачниот дел од реалноста: граѓаните не се борат за подобар живот, туку за преживување. Велигденската симболика на надеж и обновување беше засенета од слики на очај и понижување.
Ваквите сцени не смеат да се нормализираат. Кога хуманитарна акција завршува со полициска интервенција, тоа не е успех – тоа е аларм. Аларм дека нешто длабоко не функционира, дека достоинството на граѓаните е заменето со борба за основни ресурси.
Велес вчера не доби јајца. Велес доби уште една потврда дека кризата не е само економска – таа е човечка.
Ненадминливи Понуди Дневно
4.8 (10276 рецензии)
Заштедете 152.00 ден

