Бујар Османи: Албанците се последната линија на одбрана на демократијата во С.Македонија

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Бујар Османи: Албанците се последната линија на одбрана на демократијата во С.Македонија

26 август 2025

• од Станча Јаќимовски

Според последната објава на Бујар Османи, изборот на ВЛЕН како албански коалициски партнер во Владата не бил случаен, ниту резултат само на постизборна математика. Тој тврди дека станува збор за подолгорочна стратегија на премиерот Христијан Мицкоски – создавање на слаб и контролиран албански фактор кој нема да биде пречка за, како што го нарекува, „скршнувањето од европскиот пат и ориентацијата кон српскиот свет“.

Слаб албански партнер за силна контрола

„Мицкоски добро знае дека само уценет и слаб албански партнер ќе молчи пред ваквото опасно скршнување на државата“, пишува Османи. Според него, отстранувањето на ДУИ било предуслов за промена на геостратегиската рамнотежа во земјата. ДУИ, како што вели, не била само партија, туку и штит кој го гарантирал Охридскиот договор и европскиот курс.

Османи ја доведува во прашање и искреноста на антикорупциската реторика на премиерот, укажувајќи дека нападите врз ДУИ не биле насочени кон борба со криминалот, туку претставувале алиби за политички инженеринг и создавање мнозинство со албански партнер без реална моќ. Тој потсетува дека и по една година владеење, не се отворени значајни истраги против функционери од претходната власт.

Улогата на ВЛЕН

Во најостриот дел од неговата објава, Османи ја поставува улогата на ВЛЕН во Владата:
„Албанците во Владата не само што немаат глас, туку немаат ни трага од достоинство“, пишува тој.

Тој директно обвинува дека ВЛЕН премолчува на процеси како што се ревидирање на Охридскиот договор, релативизирање на бадентеровото мнозинство и доведување под прашање на рамноправноста на Албанците.

Ова отвора дилема – дали ВЛЕН има реално влијание врз клучните одлуки, особено кога станува збор за евроинтеграциите, меѓуетничките односи и регионалните ориентации на земјата.

Политичката еднаквост како последна линија на одбрана

Османи го дефинира албанскиот политички фактор како последната линија на одбрана на демократските принципи и европската иднина. „Албанците секогаш биле коректор на сите процеси на уништување на демократијата“, вели тој, повикувајќи на обединување и враќање кон вредностите што ја направиле албанската заедница политички силна.

Повикот за единство, според Османи, ја надминува партиската логика и станува прашање на идентитет и државен курс.

Пресврт или продолжение на старото?

Со овој наратив, Османи го прикажува изборот на албански политички партнер како прашање од државен интерес, а не само од политичка тактика. Клучното прашање што останува отворено е – дали јавноста, особено албанската, ќе го препознае ова како реално предупредување или како обид за одбрана на поранешната моќ на ДУИ?

Одговорот, најверојатно, ќе биде даден на следните избори. До тогаш, дилемата останува: дали тишината на ВЛЕН е знак на рационално коалициско партнерство или доказ за тезата дека за тивка политичка промена е потребен тивок партнер?