Мицкоски тврди дека го ‘вратил името’, но Уставот и Преспанскиот договор остануваат непроменети

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Мицкоски тврди дека го ‘вратил името’, но Уставот и Преспанскиот договор остануваат непроменети

16 декември 2025

• од Станча Јаќимовски

Последните изјави на премиерот Христијан Мицкоски дека „го вратиле името“ претставуваат отворено негирање на Преспанскиот договор и свесно манипулирање со јавноста. И покрај реториката што ја користи, уставното име на државата не е променето и официјално останува Република Северна Македонија, како што е утврдено со меѓународен договор и вградено во Уставот.

Фактот што поединечни политичари или партии во јавни настапи го користат скратениот назив „Македонија“ не значи дека името е „вратено“, ниту дека Преспанскиот договор е поништен. Таквата интерпретација е политички трик, а не правна или институционална реалност. Државата и понатаму во сите официјални документи, меѓународни односи и правни акти настапува под уставното име Република Северна Македонија.

Оттука, тврдењата на Мицкоски дека го исполнил ветувањето за враќање на името се лицемерни. Од една страна, тој тврди дека името е вратено, а од друга страна не презема ниту еден конкретен чекор за формално и уставно менување на истото, бидејќи таков чекор би значел директен судир со меѓународните обврски на државата и сериозни последици во односите со ЕУ и НАТО.

Дополнително, ваквата реторика е проблематична и во контекст на односите со Бугарија. Мицкоски јавно изјавува дека нема да прифати „диктати“ и „капитулации“, но во пракса државата останува заглавена во процесот на европска интеграција токму поради нерешените прашања со Софија. Наместо јасна и конзистентна надворешна политика, јавноста добива националистичка реторика за внатрешна употреба, без реални резултати на меѓународен план.

Со тоа, премиерот истовремено го негира Преспанскиот договор во политичка смисла, а го прифаќа во правна реалност, што претставува класичен пример на двојна политика. Наместо искрен однос кон граѓаните и јасно кажување што е можно, а што не, се пласира наратив дека симболичката употреба на зборот „Македонија“ е еднаква на враќање на државното име.

Во суштина, името не е вратено, Преспанскиот договор не е поништен, а односите со Бугарија не се подобрени. Сѐ друго е политичка реторика наменета за дневнополитички поени, а не за вистинско решавање на клучните државни прашања.