Отец Дуле од Битола: „Смртноста е највисока

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Отец Дуле од Битола: „Смртноста е највисока – и јас ги гледам последиците

14 април 2025

• од Вардарски

„Смртноста во Македонија е најголема во Битола – и јас сум испратил многумина“: Срцето на Отец Дуле не молчи за депонијата и умирањата

Битола, некогаш позната како „градот на конзулите“ и „еколошка зона“, денес сè почесто се споменува како место со загрижувачки висока смртност. Меѓу оние што најгласно ја креваат својата совест и глас е Отец Дуле Груевски – свештеник, но пред сè човек што секојдневно се соочува со последиците од една тивка, но болна реалност.

Во емотивно обраќање на социјалната мрежа Фејсбук, тој ја сподели својата болка и загриженост:
„Смртноста во Македонија е најголема во Битола, голем дел од нив и јас ги имам испратено.“

Со овие зборови, Отец Дуле не само што сведочи за загрижувачката статистика, туку и испраќа лична и човечка порака – дека умирањата не се само бројки, туку приказни, семејства, човечки животи.

Причината за ова јавно обраќање е планот за изградба на регионална депонија во Битола, каде ќе се носи отпад од 18 општини. За него, тоа е аларм што веќе одамна требало да нè разбуди.

„Кога ќе ги видиме бројките, тие ни даваат право и за порадикални мерки – ама или не сме спремни, или сме премногу мирен и кроток народ,“ пишува тој.
И покрај критиките што ги добива, вели дека нема да остане нем:
„Ќе зборувам, ќе се ангажирам, со факти, со срце. Знам, ќе речат ‘попче, гледај си ја црквата’ – ама токму затоа зборувам, затоа што ги гледам луѓето, нивната болка, нивниот крај.“

Ова не е првпат Отец Дуле да зборува јавно и искрено, но оваа порака силно одекна меѓу граѓаните. Се повеќе битолчани се прашуваат – дали Битола ја губи својата душа во сметот што треба да го „угости“?

Засега, одговорите од институциите изостануваат. Но едно е сигурно – додека свештеникот што секој ден стои над свежо ископаните гробови не молчи, надежта дека совеста ќе победи над тишината останува жива.