30 август 2025
• од Станча Јаќимовски
Иако токму тие беа грбот со кој Македонија влезе во НАТО, професионалните војници денес се најосамени и најпонижениот дел од системот. По навршување на 45 години, секој професионален војник во Армијата на Македонија останува без работа, затоа што нивниот договор е секогаш „привремен“. Државата за нив нема трајно работно место, нема сигурност, нема иднина.
Овие луѓе, кои 20–25 години од животот го минуваат во униформа, кои ја ризикуваат сопствената кожа за државното знаме, се единствената категорија вработени во Армијата кои немаат можност да добијат договор за неопределено време. Додека цивилниот персонал и останатите воени структури имаат загарантирани права и стабилност, професионалните војници се оставени на маргините – дискриминирани во сопствената држава.
Комисијата за спречување и заштита од дискриминација утврди дека Министерството за одбрана врши индиректна дискриминација врз овие луѓе врз основа на нивниот личен и општествен статус. Се крши принципот на еднаквост, се гази Законот за работни односи, кој вели дека по пет години континуирана работа работникот мора да биде примeн на неопределено.
Но не и за македонските војници. Тие работат и по 25 години на определено време, со постојано продолжување на договорите, како робови на системот.
На претставките од синдикатите, Министерството ладнокрвно одговара: „Војниците знаеле што потпишуваат“. Знаејќи дека остануваат без перспектива, тие биле свесни жртви на сопствената држава. Законот за служба во АРМ, на кој се повикува Министерството, е специјален – специјално неправеден, специјално суров, специјално дизајниран да им ја уништи иднината на оние што ја бранат татковината.
Со наполнети 45 години, секој војник има две „опции“: или минимална отпремнина, или трансфер во некоја државна или општинска институција, без оглас и без избор.
Иако Комисијата јасно препорачува измена на законот и укинување на оваа нееднаквост, Министерството за одбрана нема обврска да ја послуша. И веројатно нема ни намера. Така, секој нареден ден, нови војници се доближуваат до границата на отфрлање – како потрошен материјал.
Професионалните војници не бараат привилегии, тие бараат основно човечко достоинство – право на стабилно вработување, исто како секој друг граѓанин. Но Македонија, наместо благодарност за нивната жртва, им дава неизвесност, понижување и улица.
Во држава која секојдневно ги празни редовите од младите луѓе и ја напуштаат поради безнадежност, и војниците – последниот бедем на сигурност – се оставени без иднина.
САД воведуваат визни санкции за палестински функционери: Под забрана и Махмуд Абас
Ненадминливи Понуди Дневно
4.8 (10276 рецензии)
Заштедете 152.00 ден