Сопругата на Апасиев: Полицијата доаѓа дома заради објава на Фејсбук!

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Сопругата на Апасиев: Полицијата доаѓа дома заради објава на Фејсбук!

06 април 2025

• од Вардарски

Во држава каде што кражбите остануваат неказнети, каде што полицијата стои по страна додека гори дискотека, и каде што моќниците недопирливо газат по јавниот интерес, денес сведочиме на уште еден апсурд: граѓани се посетувани дома од полиција – затоа што јавно прозбореле.

Сопругата на пратеникот Димитар Апасиев, Тамара Јованова, на својот Фејсбук профил објави дека полицијата се појавила на врата на граѓанин – затоа што објавил фотографија од полицаец кој, наводно, паркирал на место за лица со попреченост. Да, точно прочитавте – не затоа што сторил злосторство, туку затоа што го осудил.

„Дома, еј!?“ – револтирано пишува Јованова, истакнувајќи го апсурдот: истата таа полиција која игнорира повици за помош, сега се мобилизира да заплашува граѓани што укажуваат на неправда. Додека јавноста секојдневно сведочи на нерешени случаи и селективна правда, институциите изгледа си го пронашле приоритетот – да го замолчат гласот на совеста.

„Има ли дно кое нема да го пробие власта преку МВР?“ – прашува Јованова. Таа потсетува: ни претходните лидери, колку и да биле критикувани, не се дрзнаа вака брутално да настапат кон граѓаните. „Ни Грујо не беше вечен, ни Заев по него, а богами нема да сте ни вие“, додава таа – упатувајќи јасна порака до актуелната власт: власта не е вечна, но срамот и последиците од ваквите постапки остануваат.

Во време кога демократијата се мери преку слободата на говор и правото на критика, Македонија полека тоне во клима на страв и заплашување. А секое тропање на вратата – само затоа што си кажал нешто гласно – е чекор поблиску до авторитаризам.

Прашањето е: ќе продолжиме ли да молчиме? Или конечно ќе се запрашаме – кој нè штити од тие што треба да нè штитат?