Тричковски: Македонецот е леб со историски адитиви на кои им поминал рокот

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Тричковски: Македонецот е леб со историски адитиви на кои им поминал рокот

01 ноември 2025

• од Станча Јаќимовски

Новинарот и аналитичар Бранко Тричковски на својот Фејсбук профил напиша нова колумна во свој препознатлив стил, во која саркастично ја опишува состојбата на македонското општество и националниот менталитет.

Во објавата, Тричковски ја започнува својата мисла со анегдота:

„Го прашале Македонецот за кого гласал.
– За ВМРО, рекол Македонецот.
– А зошто не за СДСМ?
– Па, за СДСМ ќе гласам кога ќе бидат на власт.“

Тој оваа сцена ја користи како симбол за „нацијата на удобното ропство“, опишувајќи дека Македонците „се многу згоден свет за некој да ги јава“, народ кој нема вистинска болка, туку само симулација на страдање.

„Генерацијата на јазови“

„Не се жалам,“ пишува Тричковски. „Убаво ми е на таа дистанца. Всушност, токму поради тоа во мене непрекинато се врши зачнување на генерацијата на јазовите.“
Со ова, тој метафорично ја претставува сопствената изолација од општата стварност — јазот меѓу разумот и масата, меѓу вистинската болка и јавниот театар.

Авторот вели дека државата оди во правец на „ненормалност, бездна и исчезнување“, додека општеството реагира со рамнодушност и духовна апатија. „Македонците имаат емотивен плафон за сè што има допир со општите работи,“ пишува тој, додавајќи дека пропаѓањето на државата завршува со благи лелекања на социјалните мрежи и со фразата „Господ нека ни е на помош“.

Македонецот – човек без болка и без лице

Цитирајќи го германскиот мистик Јакоб Беме, Тричковски заклучува дека „светот во Македонија нема болка – има само ситуации во кои тој мисли дека е опортуно да се превиткува како нешто да го боли“.

Тој додава дека отсуството на болка е суштински проблем што го деформира општеството:

„Не само тоа. Реакциите на Македонците секогаш се за десет скалила поблаги од актите што ги предизвикале.“

Во продолжение, авторот саркастично ја опишува „вмроналната елита“ како луѓе што „глумат бес како аристократ кој глуми воодушевување од Брамс, а нема поим од музика“.

Финалето: исчезнувањето на човекот

Во завршницата, Тричковски оди чекор понатаму — до идејата дека човекот веќе е исчезнат од ликовниот свет, од уметноста и јавниот простор.

„Повеќе нема портрети. Лица. Човекот е исцрпен како модел и тема,“ пишува тој.
„Само уште вештачката интелигенција можеби ќе го врати – како свое дело.“

Со горчлива иронија заклучува дека Македонецот, како опитен примерок, покажува дека може да преживее дури и без човекот во себе.