Љубчо Георгиевски: По 1945 година, комунистичката власт го минимизираше значењето на Гоце Делчев

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Љубчо Георгиевски: По 1945 година, комунистичката власт го минимизираше значењето на Гоце Делчев

13 август 2026

• од Темелко Тошев

Поранешниот премиер Љубчо Георгиевски, во своето најново обраќање се осврна на македонската историографија и третманот на клучните историски личности во периодот по Втората светска војна. Тој посочи дека за време на комунистичкиот период во рамките на поранешна Југославија, улогата и значењето на Гоце Делчев биле свесно маргинализирани.

Потсетувајќи се на почетоците на плурализмот и осамостојувањето на државата во раните деведесетти години, Георгиевски истакна дека уште тогаш македонската интелектуална елита била свесна за оваа неправда кон македонскиот револуционер.

„Некаде тука во 1990, 1991 година почнаа да се организираат трибини. На една од тие трибини беше присутна целата стара гарда на историчари. И тука имаше јавен заклучок дека после 1945 година, Гоце Делчев бил минимизиран во Република Македонија, што всушност претставуваше критика на комунистичка Македонија и Југославија“, изјави Георгиевски.

Наспроти ваквиот однос кон Делчев, тој направи паралела со глорификацијата на АСНОМ во современиот македонски јавен дискурс. Според него, Првото заседание на АСНОМ е издигнато на пиедестал како апсолутен почеток, притоа често занемарувајќи ги процесите и личностите пред него.

„И сега кога зборуваме за АСНОМ, ние АСНОМ не го вадиме од уста. АСНОМ вака, АСНОМ така. АСНОМ се третира како почеток на независност, еден нов почеток“, забележува тој.

Своето видување за парадоксите во националната меморија и градењето на државниот наратив, поранешниот премиер го сумираше потсетувајќи на една своја теза, со која сликовито го опишува апсурдот низ кој поминала државата.

„Јас имам еден есеј. Македонската историја е всушност – институции без имиња и имиња без институции“, заклучи Георгиевски.

Со овие ставови, тој повторно ја отвора дебатата за тоа како селективно се пишувала и интерпретирала историјата под влијание на различни идеолошки матрици низ децениите.