СУРОВАТА ВИСТИНА ЗА БРАНИТЕЛИТЕ ОД 2001: За нив нема дом, ама за други се дели на диво – инвалид од Арачиново понижуван четврт век

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

СУРОВАТА ВИСТИНА ЗА БРАНИТЕЛИТЕ ОД 2001: За нив нема дом, ама за други се дели на диво – инвалид од Арачиново понижуван четврт век

24 јуни 2026

• од Темелко Тошев

Ако некогаш сте се запрашале колку вреди човечкиот живот, лојалноста и жртвата за оваа држава, одговорот е поразувачки – апсолутно ништо. Системот во Македонија не само што не ги штити своите граѓани, туку систематски, сурово и со децении ги понижува токму оние кои го дадоа своето здравје за нејзиниот опстанок.

Најновиот извештај на Комисијата за заштита од дискриминација не е само обичен документ – тој е некролог за правната држава и шамар за секој граѓанин кој сè уште верува дека во оваа земја има барем трошка правда.

Наградата за крвта пролеана во Арачиново – Влага, урнатини и извршители

Пред 25 години, еден полициски резервист замина во Арачиново за да ја брани државата. Таму, позицијата на која се наоѓал била погодена од гранати и мини. Излегол жив, но како стопроцентен воен инвалид со трајни последици.

Како му врати државата? Со четврт век институционална тортура.

Комисијата за станбени прашања при Владата полни 25 години одбива да му додели стан. Наместо достоинствен дом, во 2002 година му фрлиле „коска“ – руинирана монтажна барака. Во 2008 година, оваа ионака нехигиенска и распадната барака била целосно уништена од поплава. И додека човекот кој ги загубил здравјето и младоста за Македонија останал буквално на улица, државата не само што не му помогнала, туку го втурнала во уште поголема бездна:

Управен молк: Го шетале од институција до институција со децении.
Финансиско исцрпување: Му наплаќале кирија за неупотребливата, поплавена барака.
Институционален терор: Му праќале извршители за неплатени долгови за објект во кој де факто не можело да се живее.

Исповедта на една сопруга: Систем кој убива полека

Ивана Митревска, сопругата на овој заборавен бранител, сведочи за агонијата низ која поминува нивното семејство. Ова одамна не е само нерешено барање, туку доказ за гнилежот на системот.

„Не може да се тврди дека нема станови, а да не се достават податоците за становите на залиха... Не може мојот сопруг да биде оставен без соодветен дом, а да му се пресметува закупнина и да биде изложен на извршување за невселив објект. Како сопруга и мајка не барам милост, не барам подарок, политичка услуга или привилегија надвор од законот. Барам државата да го примени законскиот приоритет што самата го утврдила.“ – Ивана Митревска

Но, во држава каде што законите важат само за немоќните, нејзиниот крик е само уште едно ехо во празните ходници на бирократијата.

Апсурдот на македонската реалност во бројки

Најстрашниот дел од оваа трагедија не е само неспособноста на државата, туку нејзината лицемерност и коруптивност. Додека Владата со години го лажела бранителот дека „нема слободни станови“, државната ревизија (АД за стопанисување со станбен простор) го открива вистинскиот, застрашувачки срам:

1.050 станови се користат на диво, од луѓе без никаков договор или решение.
83 станбени единици (од кои 29 во Скопје) се држат на залиха, нераспределени и празни.
Уште во 2006 година, лица со помал степен на инвалидност добиле станови преку истата таа Комисија.

Ова е класична интерсекциска дискриминација. Државниот станбен фонд очигледно не служи за оние на кои им е законски загарантиран, туку претставува плен кој се дели зад затворени врати, додека хероите умираат по судови и извршители.

Има ли надеж или само уште еден институционален ѕид?

Комисијата за заштита од дискриминација ги отфрли срамните оправдувања на Владата дека случајот бил во некаква „финална фаза“. На Владата ѝ е даден рок од еден месец да ја исправи оваа историска неправда и конечно да одлучи за судбината на човекот.

Но, по 25 години лаги, измами и понижувања, кој граѓанин во Македонија може искрено да верува во правдата? Оваа приказна не е само трагедија на едно семејство. Ова е дијагноза за една држава во изумирање – систем кој ги гази оние кои крвавеле за неа, оставајќи ги граѓаните со само едно чувство: апсолутен и непоправлив очај.