Наместо јасна стратегија и конкретни чекори за олеснување на европската интеграција на Северна Македонија, вицепремиерот и министер за транспорт Александар Николоски повторно избира јавна конфронтација и реторика на жртва, овојпат околу новите правила на Европската Унија за професионалните возачи.

Со драматични изјави за „целосен колапс на македонската и регионалната економија“, Николоски признава дека и по една година алармирање – резултати нема. Наместо да објасни зошто институциите не успеале навреме да обезбедат транзициски период, изземање или конкретен технички аранжман за македонските транспортери, министерот вината целосно ја лоцира во „европската бирократија“.

Но, токму тука се наметнува клучното прашање: дали улогата на вицепремиерот е да влегува во „жестоки расправи“ во Брисел или да гради сојузи, да преговара и да испорачува решенија?

Од изјавите на Николоски произлегува дека Владата била свесна за проблемот најмалку една година, дека стопанските комори континуирано реагирале, но дека и покрај тоа – не е издејствувано никакво олеснување. Наместо тоа, како „единствен начин“ за привлекување внимание се наведуваат радикални мерки и поддршка на блокади на граничните премини.

Таквиот пристап отвора сериозен сомнеж за капацитетот на институциите да делуваат превентивно и дипломатски. ЕУ регулативите не се донесуваат преку ноќ, ниту пак се непознати за земјите кандидати. Прашањето не е дали правилата се тешки, туку зошто Северна Македонија не успеала навреме да се позиционира и да обезбеди адаптација.

Реториката дека „во ЕУ не им е јасно што значи ова за Западен Балкан“ можеби добро звучи за домашна публика, но не носи решение. Напротив, таа дополнително ја зацврстува сликата за Северна Македонија како земја што реагира постфактум и проблемите ги решава преку јавен притисок, наместо преку институционални канали.

Доколку навистина постои ризик од поскапување на транспортот за 3 до 5 проценти, губење на конкурентноста и милионски неделни загуби, тогаш одговорноста на Владата е уште поголема.

Поддршката за протести не е политика – тоа е признание за неуспех.

Во време кога Северна Македонија формално се залага за забрзување на европската интеграција, ваквите настапи испраќаат спротивна порака. Наместо да се позиционира како партнер што бара практични решенија, Николоски се појавува како гласен критичар кој по една година нема што да понуди освен предупредувања и обвинувања.

Европската интеграција не се гради со интервјуа и остри зборови, туку со тивка, упорна и технички прецизна работа. Сè додека таа недостига, цената – како и обично – ќе ја плаќаат стопанството и граѓаните.