Љубчо Георгиевски: Учебниците лажеа, партизаните вршеле масовни колења на неистомислениците

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Љубчо Георгиевски: Учебниците лажеа, партизаните вршеле масовни колења на неистомислениците

30 август 2026

• од Темелко Тошев

Поранешниот премиер Љубчо Георгиевски во своето најново излагање отвори контроверзна тема поврзана со југословенската историографија и митовите од Втората светска војна, тврдејќи дека партизанското движење имало своја мрачна страна која со децении била криена од официјалните образовни програми.

Според Георгиевски, она што со генерации се учело во училиштата е далеку од целосната вистина. Тој посочува дека просторот на поранешна Југославија бил сцена на крвави пресметки кои биле многу посложени од едноставната поделба на „добри и лоши“. Тој потсетува дека во Босна и Херцеговина се водела најсуровата граѓанска војна за време на Втората светска војна, во која меѓусебно се истребувале Хрвати, Муслимани, Срби и партизани.

Но, она што тој особено го истакнува е дејствувањето на партизанските единици, пред сè во периодот меѓу 1942 и 1943 година.

„Па сфаќаме и научуваме дека партизаните исто така во периодот ’42-ра, ’43-та година правеле масовни колења по Црна Гора и по Босна“, вели Георгиевски.

Тој додава дека, иако во официјалните учебници злосторствата секогаш им се припишувале исклучиво на четниците, историската реалност покажува дека и партизаните биле извршители на брутални ликвидации врз цивилното население. Овој феномен во историјата е познат како „лево скршнување“.

„И покрај тоа што колењето им беше свртено само во нашите учебници за четниците, тоа веќе има и име – таканаречено лево скратување или лево скршнување. Кога партизаните практично биле колачи на населението кое не сакало да оди со нив по Босна и Херцеговина, и многу други митологии од таа југословенска армија“, истакнува тој, рушејќи ја сликата за безгрешноста на антифашистичкото движење.

Георгиевски оди и чекор понатаму, критикувајќи го начинот на кој се претставуваат главните воени успеси на тогашното југословенско раководство, заклучувајќи дека зад славните офанзиви честопати се криеле огромни и непотребни жртви.

„Сфаќаме дека во сите офанзиви главната победа на Врховниот штаб и на Тито биле тешки масакри на тие партизански сили што ги имале“, заклучува Георгиевски.

Овие ставови претставуваат директна критика на децениски градената историска парадигма и отвораат простор за дебата околу тоа колку историјата на овие простори била подложна на идеолошка цензура и романтизирање на победниците.